Gedicht: onhoorbaar ruizen

Onhoorbaar ruizen

Stilte vouwt geluid naar binnen.
Ze is als een onhoorbaar ruizen
van opgesloten emoties die ergens in het huis
van een zwelgend lijf donkere buien verbergen

buiten het geluk om.

Toch lijkt ze te schreeuwen, bevrijd mij
van het zwijgen, van wat ergens
in een opgekropte keel een zwijgzaam leven vindt
dat de trage, ruime leegte bezet.

Geef de stilte een gezicht door woorden
in haar op te roepen die ze uitspreken kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: